De waarde van deze uitgave zit 'm dan ook vooral in de informatieve teksten die veel vertellen over het molenverleden van deze Limburgse gemeente.

Na een algemeen gedeelte waarin onder meer molentypen en - functies aan bod komen, maar ook maalstenen en scherpsels, graansoorten en zaden et cetera, begint het meest interessante gedeelte van deze studie. De auteurs zoomen in op de verschillende water- en windmolens die in Lummen en haar deelgemeenten staan of stonden. Bij de watermolens noteren we de Kleine en de Grote Molen, de Rekhovense molen (die in 1957 naar het Openluchtmuseum van Bokrijk verhuisde), de Molen in Geenrode, de Molen van Strabroek en de Velkermolen.

Bij de windmolens gaat het om de stenen grondzeiler in Meldert en de standaardmolens van Linkhout en Lummen die allemaal zijn verdwenen. Dat geldt ook voor de windmolen in Groenlaren die dateerde van 1912 en al in 1920 afbrandde. Voorts passeren meerdere vuurmolens, aangedreven door een stoommachine, de revue.

We willen nog opmerken dat de publicatie leverbaar is met verschillende omslagen. Lichtgroen en donkerrood zijn de meest courante kleuren.

Het bericht Onze Lummense molens, molenaars en bakkers verscheen eerst op Stichting Levende Molens.

De auteurs willen dan ook erg veel informatie meegeven en er toch een handzaam boekje van maken. Men kan het immers gebruiken voor het volgen van wandel- en fietsroutes langs de beschreven watermolens.

In het voorwoord wordt de lezer al meteen met de neus op de feiten gedrukt: veel watermolens worden bedreigd door onder meer het rechttrekken van waterlopen, terwijl de feitelijke oorzaak van de wateroverlast (het verharden van steeds grotere oppervlakten) buiten schot blijft. Het probleem wordt zelfs verergerd door deze 'sanering'.

Er is uiteraard een algemene inleiding en er volgt informatie over de constructie, werking et cetera van watermolens. Aansluitend wordt een aantal van die molens langs de rivier De Jeker beschreven. Van sommige bestaat alleen nog het gebouw, andere zijn als watermolen goed herkenbaar. De illustraties bestaan uit pentekeningen en routekaartjes, plattegrondjes en schematische weergaven. Fotomateriaal ontbreekt.

De geschiedenis van iedere watermolen wordt vrij uitvoerig uit de doeken gedaan.

Achterin vind je alle molens terug in een schematisch overzicht, waarin o.a. de volgende gegevens zijn vermeld: naam van de molen, adres, datum van stopzetting bedrijvigheid, functie, de aanwezigheid van een rad, aantal maalkoppels, aantal sluizen, de huidige functie, de graad van verval en de hoogteligging.

Het bericht Watermolens Zuid-Limburg verscheen eerst op Stichting Levende Molens.

Jozef Weyns heeft vooraf zo'n dozijn windmolens bezocht die in aanmerking kwamen om te worden overgebracht naar 'zijn' museum. Ze waren allemaal sterk in verval, dus de keuze was moeilijk. Hij kon ze niet allemaal redden. Weyns vertelt waarom de keuze uiteindelijk op de Millegemse molen viel en hoe de aankoop in z'n werk ging. Vervolgens wordt uitvoerig stilgestaan bij de typologie van de betreffende molen aan de hand van twee prachtige schetsen (dwarsdoorsneden) waarin de belangrijkste onderdelen worden benoemd en met nummers aangeduid.

Vanzelfsprekend is er ook aandacht voor de historiek van deze Kempische standaardmolen en voor de overplaatsing naar Bokrijk in 1955 die werd uitgevoerd door molenbouwer Hubert Adriaens uit Weert.

Het boekje besluit met een hoofdstukje over molensymboliek. Het archaïsche taalgebruik dat hier en daar wordt gebezigd komt op ons heel charmant over.

Het bericht De molen uit Mol in het Museumdorp te Bokrijk verscheen eerst op Stichting Levende Molens.

Naast de foto's op de voor- en achterkaft telt het boekje enkele minutieuze tekeningen en doorsneden.

Het bericht Napoleonsmolen 1804 AN XII heden uit verleden verscheen eerst op Stichting Levende Molens.

Besproken worden onder meer de molens van Sint-Pieters-Voeren, Sint-Martens-Voeren en Teuven.

Naast het malen van graan werd er ook hout gezaagd en elektriciteit opgewekt.

De foto's zijn soms van iets mindere kwaliteit, maar dit maakt het boekje als geheel zeker niet minder waardevol.

Het bericht Molenboekje Voerstreek en omliggende verscheen eerst op Stichting Levende Molens.

Het bericht Molens sterven staande. De teloorgang van de ‘Korenbloem’ te Ophoven verscheen eerst op Stichting Levende Molens.

Naast de vaak uitvoerige tekst die aan iedere molen wordt gewijd, worden ook een of meerdere (vaak zeer zeldzame) foto's en oude prentkaarten getoond van deze houten en stenen windwerktuigen. Sommige van deze afbeeldingen zijn paginagroot afgedrukt. Hier en daar vind je ook portretten van molenaars, advertenties, plattegronden e.d. die gerelateerd zijn aan de besproken molens.

We denken niet dat er ooit een 'completer' boek is verschenen over de Limburgse windmolens, dat wordt gecompleteerd met een register op persoonsnamen .

Van harte aanbevolen!

Het bericht Limburgse Windmolens in heden en verleden verscheen eerst op Stichting Levende Molens.

In 1981 werd de molen als monument beschermd en werd hij in fasen opgeknapt waarbij heel wat vrijwilligerswerk werd verricht. Het boekje beschrijft de geschiedenis van de molen en wijdt er ook een uitvoerige beschrijving aan. Over de vzw Buurtschap Lemmensmolen wordt ook het nodige verteld, alsook over de Molenfeesten van 1981.

Voor deze en andere molens van de gemeente Kinrooi stippelde men een molenroute (met kaartje) uit. In totaal telt de gemeente vier windmolens en een watermolen. Tot besluit is er een literatuuroverzicht. De kaft van het boekje is lichtjes gekreukt.

Het bericht Lemmensmolen Kinrooi vroeger en nu verscheen eerst op Stichting Levende Molens.

Het bericht Laat de wieken maar draaien, de molen maalt weer! verscheen eerst op Stichting Levende Molens.

Het bericht Molens in Limburg. Met de stroom mee of tegen de wind in?      verscheen eerst op Stichting Levende Molens.