Dertig jaar Werkgroep Molenzorg Zuid-Limburg vzw

Anders dan de titel en de sobere kaft doen vermoeden, is de inhoud van dit boekje beslist interessant voor al degenen die belangstelling hebben voor de molens in Belgisch Limburg. Ook het ontbreken van illustraties doet hier geen afbreuk aan. Limburg is natuurlijk bij uitstek de provincie van de watermolens.

In de eerste plaats is dit een terugblik op 30 jaar molenwerking door de Werkgroep Molenzorg Zuid-Limburg die in 1983 haar eerste molendag organiseerde. Een jaar later werd de werkgroep een vzw: vereniging zonder winstoogmerk. Van meet af aan is sprake van een hechte samenwerking met de Limburgse Molenstichting in Nederland. Het belang van deze organisaties was groot in een tijd waarin scheefgezakte, verroeste of verdwenen waterraderen het algemene beeld vormden.

In veruit de meeste molens werd (wordt) graan gemalen. Daarnaast werd waterkracht ook aangewend voor tal van andere doeleinden: om olie te slaan, om water op te pompen of om hout te zagen. In Tongeren diende een watermolen als leerlooierij. Om molens te behouden wordt gepleit voor haalbare, nieuwe functies met respect voor het verleden. Gedacht wordt bijvoorbeeld aan een museumfunctie, een ontmoetingsplaats of cultureel centrum en zelfs aan een horecafunctie met behoud van de authenticiteit van het molencomplex. Ook het opwekken van elektriciteit is een optie.

Zeer waardevol is het overzicht van alle water- en windmolens  en een enkele rosmolen, met vermelding van plaats- en gemeentenaam, naam en adres van de molen en het molentype. Alle molens die de status van beschermd monument hebben, zijn in deze lijst vet gedrukt. Dit overzicht beslaat acht pagina’s.

In de rubriek ‘Molens voor honger en dorst’ vind je een aantal horecagelegenheden (restaurants, brasserieën e.d.) die in of naast een molen zijn gevestigd.