Wieksystemen voor polder- en industriemolens

Gedurende enkele eeuwen kenden de windmolens in Nederland eigenlijk maar één wiekvorm, namelijk het ‘Oudhollands tuig’. In de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw ging men op zoek naar mogelijkheden om het rendement van de windmolen te verhogen, zodat die de concurrentiestrijd met stoommachines, dieselmotoren e.d. beter aan zou kunnen. In die zin hebben allerlei wiekverbeteringen zeker bijgedragen tot het behoud van een flink aantal molens. Na het dwarsgetuigde en het Oudhollandse gevlucht worden achtereenvolgens besproken: zelfzwichting, de systemen Von Baumhauer,  Dekker, Van Bussel, Bilau, Van Riet, Ten Have en Fauël. Ook de Prinsenmolenwiek komt aan de orde en er is aandacht voor remkleppen. Een prachtig boek voor wie geïnteresseerd is in de geschiedenis en de technische kant van al deze wiekverbeteringen.